برای استفاده از ماده 474 قانون آیین دادرسی کیفری، آشنایی با شرح و تفسیر این ماده ضروری است.

اولین نکته ای که باید در مورد این ماده توضیح داد، این است که در صورت وقوع هر یک از شرایط ذکر شده در متن ماده 474 قانون آیین دادرسی کیفری،  هر یک از طرفین دعوا می‌توانند با وجود اینکه حکم قطعی صادر شده است، اعتراض کنند.

حتی اگر حکم قطعی در پرونده‌های کیفری صادر شده باشد و بگذاریم که اجرای آن حکم قطعی از دستگاه‌های قضایی انجام شده باشد یا نه.

به این ترتیب، اعاده دادرسی کیفری که یکی از روش‌های فوق العاده اعتراض به آرا است، ممکن می‌شود.

متقاضی اعاده دادرسی باید درخواست خود را به دیوان عالی کشور ارائه دهد.

اگر دیوان عالی کشور جهات اعاده را محرز بداند، رای مورد اعاده نقض و پرونده جهت رسیدگی، به شعبه‌ای که مختص این موضوع است، ارجاع داده می‌شود.

اما اگر دیوان عالی کشور جهات اعاده را محرز نداند، رای مورد اعاده ابرام (تایید) می‌شود و پرونده به شعبه ارسال می‌شود.

این مراحل نشان می‌دهد که اعاده دادرسی کیفری به دلیل وجود جهات خاصی که در ماده 474 ذکر شده است، از طریق دیوان عالی کشور انجام می‌شود و سپس پرونده مطابق با تصمیمات این دیوان به شعبه مربوطه ارجاع می‌شود.

در واقع، ماده 474 قانون آیین دادرسی کیفری، به رییس قوه قضاییه اختیار می‌دهد که در صورتی که رای صادره از مراجع قضایی خلاف شرع تشخیص داده شود، پرونده را جهت اعاده دادرسی به دیوان عالی کشور ارسال کند.

در این صورت، هیئت تشخیص دیوان عالی کشور می‌تواند به رسیدگی بپردازد، رای قبلی را نقض کند و حکم مقتضی را صادر نماید.

این امر می‌تواند روند اعاده دادرسی کیفری را آغاز کند و در صورت لزوم، به صدور رای جدید منجر شود.