در دعوای خلع ید امانی، معمولاً ابتدا بین طرفین یعنی مالک ملک و متصرف توافقی یا قراردادی وجود دارد.

این توافق به معنای یک تعهد قانونی است که طرفین بر سر امور مرتبط با ملک مشخصی انجام داده‌اند. این توافق می‌تواند به صورت کتبی یا شفاهی صورت گیرد.

قرارداد‌های امانی معمولاً شامل شرایط و مفاد مختلفی هستند که ممکن است شامل مواردی مانند مبلغ اجاره، مدت زمان قرارداد، وظایف طرفین، حقوق و تعهدات آنها و سایر مفاد مشخصه.

در دعوای خلع ید امانی، اگر یکی از طرفین، به عنوان مثال متصرف، قرارداد را نقض کرده و به تصرف غیرقانونی ادامه داده باشد، مالک ملک حق دارد تا در دادگاه ادعای خلع ید امانی را مطرح کند و درخواست رفع تصرف غیرقانونی را داشته باشد.

این دعوا بر اساس نقض توافق قراردادی صورت می‌گیرد که بین طرفین وجود دارد.

در برخی موارد، قرارداد‌های امانی ممکن است مدت زمان مشخصی نداشته باشند و در این صورت اگر متصرف از ملک دفاع نکند و به تصرف غیرقانونی ادامه دهد، مالک می‌تواند دعوای خلع ید امانی را مطرح کند و از دادگاه درخواست رفع تصرف نماید.