قرارداد حمل و نقل جاده‌ای بین المللی یکی از انواع قراردادهای حمل و نقل بین المللی است که برای حمل و نقل کالا از طریق جاده و با استفاده از وسایل نقلیه جاده‌ای منعقد می‌شود.

در این نوع قراردادها، معمولا از اسنادی مانند بارنامه استفاده می‌شود که شرایط حمل و نقل را تعیین می‌کند.

یکی از قوانین مهمی که در این حوزه استفاده می‌شود، کنوانسیون CMR است. این کنوانسیون، مجموعه‌ای از قوانین و مقررات مربوط به حمل و نقل جاده‌ای بین المللی است که توسط اتحادیه بین المللی حمل و نقل جاده‌ای (IRU) تهیه شده است.

طبق مفاد این کنوانسیون، در صورتی که کالا به مقصد نرسد و تحویل نشود، مسئولیت به عهده متصدی حمل و نقل می‌باشد.

اگر مهلتی برای تحویل مشخص نشده باشد، ظرف ۶۰ روز از تاریخ تحویل کالا به متصدی به عنوان زمان معقول برای تحویل مشخص می‌شود.

ارسال کننده کالا حق اقامه دعوی در صورت عدم تحویل کالا دارد و متصدی مسئولیت تحویل کالا را باید اثبات کند.

این کنوانسیون تلاش می‌کند تا شرایط را برای حمل و نقل کالاها از طریق جاده‌های بین المللی بهبود بخشد و مسائل مربوط به مسئولیت و تعهدات طرفین را مشخص کند.

قرارداد حمل و نقل بین المللی هوایی یکی دیگر از انواع قراردادهای حمل و نقل بین المللی است که برای انتقال کالاها از یک کشور به کشور دیگر از طریق هواپیما منعقد می‌شود.

این قرارداد معمولاً بین ارسال‌کننده کالا و شرکت یا موسسه حمل‌و‌نقل هوایی صورت می‌گیرد. در این قرارداد، شرایط و مشخصات کامل بار و هزینه‌های مربوط به حمل و نقل بر اساس توافقات قبلی مشخص می‌شوند.

همچنین، مسئولیت بسته‌بندی کالا و اعلام مشخصات بار به دقت بر عهده ارسال‌کننده است.

کنوانسیون ورشو یکی از مهمترین مقرراتی است که در قرارداد بین ‌المللی حمل و نقل هوایی به کار می‌رود.

این کنوانسیون مسئولیت‌ها و تعهدات طرفین را تعیین می‌کند و مسئولیت اصلی بر عهده متصدی حمل و نقل است، به‌ طوری‌ که او مسئولیت تحویل کالا به مقصد را بر عهده دارد.

از مزایای استفاده از این نوع قرارداد، تسریع در زمان ارسال کالا به مقصد و مزیت برای اجناس سریع‌الفساد است.

بنابراین، این نوع قرارداد امروزه به خصوص برای کالاهایی که نیاز به ارسال سریع دارند، بسیار مورد توجه قرار گرفته است.

همچنین، کنوانسیون شیکاگو نیز یکی از مهمترین قوانین مرتبط با این نوع قرارداد است که مسائل مربوط به حمل و نقل هوایی را تنظیم می‌کند.