در بسیاری از قوانین مدنی، فریب دادن طرف مقابل در ازدواج به عنوان تدلیس در نکاح شناخته می‌شود.

این به طرف فریب‌خورده حق را می‌دهد که اقدام به فسخ نکاح نماید و در صورت تمایل، با شکایت کیفری دربارهٔ فریب در عقد، از دادگاه صدور حکم مجازات برای فریب‌دهنده یا تدلیس‌کننده را درخواست کند.

این اقدامات به منظور حفظ حقوق طرفین و جلوگیری از سوءاستفاده‌ها و نقض اخلاقیات در فرایند ازدواج انجام می‌شود.

فریب در عقد یا تدلیس در نکاح به معنای پنهان کردن یا افشای نقص یا عیبی در یکی از زوجین، یا معرفی خودشان به صورتی نادرست و غلط است.

به نحوی که اگر این اطلاعات واقعی به دست طرف دیگر می‌رسید، او به احتمال زیاد انعقاد عقد نکاح را مورد تامل قرار نمی‌داد.

این تدلیس و فریب می‌تواند باعث شود که طرف مقابل، که البته در این حالت معمولاً فریب‌خورده است، به نحوی پاسخ مثبتی بدهد که ممکن است در غیر این صورت پاسخ مثبت نمی­داد.

به این ترتیب، تدلیس و فریب می‌تواند به وجود عقد نکاح منجر شود، در حالی که در صورت عدم وجود آن، احتمالاً عقد ازدواج انجام نمی‌شد.

بر اساس قانون مدنی، اگر یکی از زوجین متوجه شود که در ازدواج با تدلیس و فریب دیگری مواجه شده است، می‌تواند به دادگاه خانواده مراجعه کرده و درخواست فسخ عقد نکاح را ارائه دهد.

پس از ثبت دادخواست، دادگاه بررسی می‌کند که آیا تدلیس و فریب واقعاً رخ داده است یا خیر.

اگر دادگاه به این نتیجه برسد که تدلیس صورت گرفته است و عقد نکاح به نحوی معتبر نیست، می‌تواند حکمی را صادر کند که عقد نکاح فی مابین را فسخ کند، و زن و مرد به حالت ازدواجی قبلی خود باز گردند.

این روند معمولاً بسیار کوتاه‌تر از فرایند طلاق است و زوجین نیازی به طی کردن مراحل طولانی طلاق ندارند.

برای مثال اگر مرد یا زنی با استفاده از ادعاهایی مثل معرفی خود به عنوان عضوی از خانواده ای متمول یا معرفی زن به عنوان باکره یا داشتن مدارک تخصصی و غیره، طرف مقابل را فریب دهد و به ازدواج با وی تشویق کند، این به عنوان تدلیس و فریب در عقد نکاح محسوب می‌شود.

زیرا اگر طرف مقابل اطلاعات دقیق و واقعی را درباره شخص مقابل داشت، احتمالاً موافقت نمی‌کرد.

در این صورت، شخصی که فریب داده شده است، می‌تواند از مراجعه به دادگاه خانواده استفاده کرده و درخواست فسخ عقد نکاح را ارائه دهد.